3e MMvG Motorweekend 5-6-7 mei 2000

"Notities van een debutant"

Het was leerzaam, gezellig, intensief, perfect georganiseerd, vermoeiend, verkwikkend, educatief, illustratief, etc, etc. Maar het gevoel wat bij ons overheerst is trots!! Trots om met een gezelschap als dit een weekend op pad te mogen. Wat een moed, wat een mentaliteit, wat een motorrijders. Forse lichamelijke beperkingen, heel uiteenlopend van aard, zijn voor deze groep mensen geen reden om zich gehandicapt te gedragen. Zowel Lambert als ik hadden beiden een trost gevoel hier bij te mogen horen en er een klein beetje aan bijgedragen te hebben. Pet (helmpje) af dus!!

Voor ons begon het weekend vrijdagmorgen om 6.30 uur bij VEC Koops / Ata. Marinus was al uit Veendam naar Assen gekomen om gezamenlijk te vertrekken richting Heteren. Op deze stopplaats voegden Gerard en Fred zich bij ons clubje en we stoomden samen richting vertrekpunt "Mestreech". Helaas belandden we in Midden-Limburg al in de files en aangezien Marinus met een fraaie EML/Honda ST 1100 zijspancombinatie rijdt, betekent dat, dat je gewoon tussen de koektrommeltjes in de file blijft staan. Zodoende kwamen we te laat in Maastricht. Foutje! Strafpunten en boete-bier! De journalist van "de Limburger", die samen met een fotograaf een verslag kwam maken van deze gehandicaptenrit, vroeg zich vlak voor het vertrek van onze groep motorrijders af, wanneer die gehandicapten nu eindelijk kwamen. "..Wát zeg u doar?? Rijen ze zelluf?? Zijn dit…?" Enfin, vertrekken dus. Jaques, na God en Maarten de hoogste in rang, liep als een volleerd slavendrijver de kudde op te hitsen. "Opschieten Godmejaar, we zijn al een uur euver tied1 Mien hele schema luipt in de soep. Hier, allemaal nog een zoutedrupke en wegwezen!" En zo is het 't hele weekend gebleven. Maarten, met de blik van een ervaren veldheer, wacht rustig af hoe de troepen reageren op de stuwende werking van zijn adjudant.

De eerste dag werd dus een beetje een race tegen de klok om enigszins op tijd bij het hotel, diner en pilsje aan te komen. Via een snufje België en een scheutje Duitsland, belandden we laat in de middag, begeleid door een klein doch vriendelijk regenbuitje, voor de helaas gesloten hekken van de Nürburgring. Da's pech; vandaag geen gelegenheid voor toeristen om op het circuit te rijden. Niet getreurd, dan maar naar het hotel. Even douchen, gezellig aan de bar en vervolgens aan de avonddis. Zeer goed verzorg, zoals ook het hotel zelf overigens. Zelfs onze motoren konden bijna allemaal onderdak. Het was een lange, enerverende en zware dag geweest. Zeker voor Eric met z'n zwaar sturende Triumph zijspan (geen schommelarm-voorvork) en Gerard met zijn peperdure, laag-bij-de-grondse-linker-voetsteun en elektrische duim. Want er bleken ongeveer 26,241 bochten in het parcours van de eerste dag gezeten te hebben.

Zaterdagmorgen op tijd op, buiten in de ochtendzon bijkletsen en dan een prima ontbijt. Voor ons als "tweehanders" bijzonder interessant om te zien hoe je met één hand zo'n ongelukkig hard Duits broodje snijdt, een ei onthoofd, zo'n miniverpakking jam opent of een vederlicht bekertje yoghurt leeglepelt. Met één hand een helm opzetten of je motorkleding aantrekken had ik natuurlijk al heel vaak gezien, maar dat er in het gewone dagelijkse leven zoveel hindernissen kunnen zitten realiseer je je toch niet echt. Gelukkig zijn er genoeg insider-jokes voorhanden om het dragelijk te maken.
We vertrekken met stralend weer en komen via een prachtige route in het Rijn/Moezel* (doorhalen wat niet van toepassing is) -gebied aan. Terrasje, kopje koffie, Apfelkuchen, enfin je kent het wel. Dan weer op pad, via de bloeiende koolzaadvelden op de hoogvlakten naar de volgende, slingerende Hochstraße. Ben en Nanko met hun snelle BMW en Honda, hebben soms een beetje moeite met het stabiele tempo. Af en toe moeten ze even vooruit rijden (om koffie voor ons allemaal te bestellen?) of blijven ze een beetje achter (om afgevallen motoronderdelen op te rapen?), maar op het juiste moment zijn ze er weer. In een van de vele hairpins neemt Jan het begrip off-the-road wel erg letterlijk. Tot zijn grote geluk stak er ook nog net een greppeltje over, zodat hij meteen even kon testen of die prothese met kliksluiting bij een duikelingetje ook echt loslaat (Het werkt écht Wilfred). Jan zit geduldig en vrijwel onbeschadigd op een boomstronkje op de ADAC-sleepdienst te wachten en te overdenken hoe hij de volgende keer zo'n bocht wil aansnijden. Behalve een a-symetrisch voorwiel (hoe gaat het dan met de gyroscopische krachten Theo?) was er gelukkig niet veel schade. De grote groep kon onder leiding van Chef-Jaques doorrijden via een koffiestop (of niet) naar het hotel. Jan, Maarten en Rob wikkelen de lopende zaken af en voegen zich later op de avond weer bij het gezelschap in het hotel. Gelukkig onderweg toch nog even de Rijn/Moezel* (doorhalen wat niet van toepassing is) gezien; wat zullen ze thuis blij zijn. Prachtige routes, prachtig weer, prachtige stemming. Gerard heeft via een sluiproute ook het hotel gevonden en dat vieren we, na het zwemmen, met een gezellige maaltijd.

Zondagmorgen zoeken we eerst weer de bochtige routes op. In de eerste groep rijden achter Maarschalk Maarten op zijn geliefde BMW, meestal Dré, Nico, Gerrit, Marco, Ben, Nanko, en staartrijder Rob. De tweede groep wordt meestal gevormd door Hauptmann Jaques (z'n fossiele AJS schijnt bij opgravingen in de mergelgrotten van de St. Pietersberg gevonden te zijn), Eric, Marinus, Gerard, Hans, Fred, Nelleke, en rode lantaarndrager Lambert. Door voorrijders Maarten en Jaques wordt een beschaafd doch strak tempo opgelegd. Volgens mij doen Jaques z'n remmen het niet, want hij rijdt in de hairpins ongeveer even snel als op de rechte stukken. Hoe verder je achter in de groep zit, hoe pittiger je, vanwege het harmonica-effect, moet gasgeven en sturen. Het valt daarom niet mee om al rijdend af en toe een videoshotje te maken. Door het gemartel met de candid-camera hebben we ook kans gezien om in totaal ongeveer drie kwartier boeiende beelden van de binnenkant van mijn tanktas te maken. Eiffel by night!

Nico en Nelleke hebben ieder hun eigen idee over hoe een V-Twin er uit hoort te zien. Een dikke Harley in een Buell-jasje of een Ducati-monstertje met een lieftallige chauffeuse. Marco lijkt door de Duitse overheid te zijn ingehuurd om oppervlaktetests met het asfalt van de Bundes und Landstraßen te doen. Hij krast en vonkt met zijn Yamaha Viagra door de haarspeldbochten als of zo'n ding daarvoor gebouwd is. Gerrit, de ervaren LOOT-piloot, die het afgelopen jaar zelfs met één arm een grote toercompetitie won, stuurt z'n PAN beheerst en strak door de curves. Veel routine, dat zie je zo. Fred met zijn watervlugge Fazer, slingert zich soepeltjes en speels over het bochtige traject. Dré en Hans bemannen beiden een éénhandig-links bediende Yamaha (resp. Fazer en Radian) maar als je ze ziet rijden mis je aan hen geen vinger. Marinus met zijn Honda/EML vrachtwagencombinatie doet van Gend en Loos concurrentie aan door alle spullen van het hele gezelschap te vervoeren. Eric zorgt met de Triumph driecilinder voor de mooiste muzikale noot; prachtige sound (ook op cassette te koop?). Jan zit die zondag helaas alweer thuis de spaken van zijn voorwiel te spannen.

Via bochtige routes gaan we Luxemburg door naar de Belgische grens. Daar staat een bord "Slecht Wegdek". Bij nader inzien blijkt dat meteen voor het hele land te gelden. Behalve voor snelwegen waar we wat later op uitkomen. Snel en comfortabel bereiken we zo de Nederlandse grens. Gezamenlijk bij "Het Witte Huis" een frisje en een maaltijd naar binnen gewerkt. Tevens vieren we daar nog even de verjaardagen van de afgelopen én de komende drie maanden, inclusief die van Nelleke. Adressen en telefoonnummers worden uitgewisseld en we checken of iedereen zijn eigen arm of been weer aanheeft. Dan deelt het gezelschap zich op in eenlingen en kleine groepjes. Voor Lambert, Marinus en mij is het nog een hele ruk naar Noord-Nederland, maar zo'n weekend is elke moeite waard.

Maarten en Jaques, bedankt voor de goede zorgen en perfecte organisatie. Alle andere reisgenoten, ook bedankt voor jullie gezellig en kameraadschappelijk gezelschap. We zijn trots dat we met jullie mee mochten. Hopelijk worden we volgend jaar weer uitgenodigd.

Groeten, Rob Janssen (mede namens Lambert Koops)

 

Een selectie uit de foto's 5-6-7 mei.
Het 3e MMvG Motorweekend.

Het laden van de foto's duurt even, dus een beetje geduld a.u.b.

[terug]