Een officiële uitnodiging om deel te nemen aan het 4e toerweekend Motor Mobiliteit voor Gehandicapten leg je niet zomaar naast je neer. Zeker niet wanneer in de uitnodiging de link gelegd wordt tussen plezier en nut! Dé kans om de kandidaten die de zittingsdagen in Assen voor het motorrijden met aanpassingen hebben bezocht, eens terug te zien in extreme praktijksituaties.

Op donderdag 10 mei aan het eind van de middag vertrokken naar Apeldoorn waar vandaan samen met andere deelnemers uit die omgeving de reis naar Maastricht zou worden voortgezet.
Op de parkeerplaats bij het tankstation werd hernieuwd kennis gemaakt en met scheve ogen elkaars motoren bekeken. Na een vlotte tocht richting Limburg, een grote frites met zuurvlees in Beek en een overnachting in het klooster in Simpelveld, gekerstend aangekomen bij Stadion de Geusselt. Daar vandaan zou de tocht beginnen. Ook daar weer veel handen geschud. Direct valt op het grote enthousiasme dat van de organisatie en de deelnemers afstraalt.Het gaat hier om een grote groep lotgenoten die elkaar inmiddels al weer heel wat jaartjes kent en die in ieder geval één gemeenschappelijke passie heeft: Motorrijden. Onder de 27 deelnemers 4 zijspanrijders waarvan ik er één was.

De meest voorkomende aanpassingen aan de motoren van de deelnemers hadden te maken met arm c.q. handproblemen. De éénhandige bediening, zowel links als rechts, van gas, duimkoppeling en rem was op diverse motoren aanwezig. Eén motor was voorzien van een aangepaste voetsteun links in combinatie met een electro- magnetisch schakelsysteem (easy-shift). En van drie deelnemers waren er motoren met zijspan met aanpassingen. Alle drie aangewezen op het zijspan i.v.m. functiebeperking van één of beide benen.

Onder de deelnemers ook een journalist van een motorblad, een rij-instructeur en de mensen van de projectgroep MMvG. Twee dames reden mee die zeker niet onderdeden voor de mannen.

De inleiding van rij-instructeur Jan Knol over defensief motorrijden bracht de noodzakelijke ernst terug in het gezelschap. Want motorrijden is leuk, maar het blijft een kwetsbare aangelegenheid. En door een defensieve rijstijl zijn de meeste problemen te voorkomen.
Organisator/voorrijder/lotgenoot Maarten Ogg legde verder uit dat er in drie groepen gereden zou worden, elk met een oorrijder. De groepen werden zo verdeeld, dat ieder een voor zijn of haar vermeende kunnen geschikte groep kon kiezen. Later kon er nog gewisseld worden. Knijperd die ik ben koos veiligheidshalve voor groep 3 (kat uit de boom kijken noemen ze dat). Gids "Jack" met een antieke AJS 500 (één cilinder) voorop. Na een ferme trap waarmee hij zijn machine startte werd duidelijk dat als hij uit beeld zou raken hij immer nog op het geluid te volgen zou zijn. Uit de verhalen van voorgaande tochten was me duidelijk geworden dat de AJS en Jack slechts één tempo kennen, namelijk 100 km p/u. Maar dan ook overal!!! Jack kwam voor vertrek bij ieder langs met een dropje of mentosje en sprak dan nog enkele bemoedigende woorden, waarna het dan toch echt ging beginnen.

Het tempo van rijden was rustig en werd zonodig, waar er iemand toch moeite had om te volgen, aangepast. Onder een strak blauwe lucht en bij een temperatuur van 25 graden werd er koers gezet richting Luxemburg. Telkens via bochtige en steeds sterker stijgende en dalende wegen. Door het rustige tempo kon er ook nog van de omgeving genoten worden en hier en daar werd gestopt om van het uitzicht te genieten. Dan weer werden er stukken doorgereden en kon de kennis over bochtentechniek worden aangesproken.

Via een prachtige tocht van ongeveer 175 km werd er uiteindelijk in een klein plaatsje net over de grens tussen Luxemburg en Duitsland gestopt. Machtemes Mühle is voor mij voor goed op de kaart gezet.

Onder het genot van een Duits biertje kwamen de verhalen over de belevenissen van de eerste dag los. Voor mij een mooi moment om links en rechts eens te horen hoe het de verschillende deelnemers is vergaan sedert de eerste ontmoeting die ik met ze gehad heb bij de beoordeling van hun rijgeschiktheid.
De meesten is het goed vergaan en rijden boven gemiddeld veel kilometers met hun aangepaste motor. Een enkeling is met zijn aanpassingen aan het experimenteren gegaan, maar heeft dat nadien toch weer in de originele staat laten brengen omdat dat toch beter voldeed.
Eén is er voor een tweede beoordeling bij me geweest omdat hij na een armoperatie weer zoveel functie terug had gekregen, dat hij niet meer met een arm-orthese hoefde te rijden.

Na uitstekende inwendige verzorging en een goede nachtrust in het plaatselijke hotel, op voor de Koninginnerit. Dwars door Luxemburg op naar België. Het weer is ons het hele weekend gunstig gezind gebleven. Weer liepen de temperaturen op tot zo'n 25 graden.

Tijdens de eerste dag was er een klein valpartijtje. Door onoplettendheid raakte één van de deelnemers van de weg en viel. Zelf liep hij geen schade op, maar zijn motor leek onherstelbare schade aan het koelsysteem opgelopen te hebben. Echter met het aanwezige technische vernuft werd de schade met tape en ijzerdraad toch zodanig hersteld, dat er verder mee gereden kon worden. Weliswaar met wat schrik in de benen.

De tocht liep weer langs de prachtigste weggetjes en was nog mooier dan die van de vorige dag. In het middag zonnetje in Larochette aan de koffie met appelgebak en/of brood met gebakken eieren. De warme jassen konden uit en protheses en ortheses werden links en rechts over motoren of in parasols gehangen. De dorpsbewoners keken met verbazing naar dit bonte gezelschap en andere motorrijders kwamen nieuwsgierig een kijkje nemen bij al de aanpassingen.
De meereizende journalist, die inmiddels al volledig in het gezelschap was opgenomen, kon zich slechts met moeite even losrukken om wat foto's te maken.

Na 245 km aankomst in Bouillon en verblijf in het Hotel met de toepasselijke naam "Hotel Panorama"waar we aan den lijve de Belgische gastronomie hebben kunnen ondervinden.

Na een heerlijk diner nog wat natafelen en de uurtjes vol maken naar 24.00 uur want dan kon er een verjaardag gevierd worden. Het stemmen begon al om kwart voor twaalf, dus op het moment suprême kon er uit volle borst de jarige Rob Janssen worden toegezongen. Hoe oud hij geworden is vertelt het verhaal niet.

Op de laatste dag werd er voor een voortreffelijk slotakkoord gezorgd. Alle moed bij elkaar geraapt hebbend ben ik met het zijspan mee gaan rijden met groep 2. Na even wat wennen aan het duidelijk hoger liggende tempo van rijden, had ik mijn plekje gevonden. Achter de man met de Suzuki 1300 met zijspan heb ik me even heerlijk uit kunnen leven. In de bochten naar links pakten we wat voorsprong op de solisten zodat we ze in de bochten naar rechts, die met motoren met het zijspan rechts nu eenmaal wat langzamer genomen moeten worden, niet in de weg zaten.
Na een rit die ons tot in het noorden van Frankrijk bracht en vervolgens eindigde in Anhee in België brak na het middagmaal het moment van afscheid nemen aan.

Zonder uitzondering voor ons allemaal een zeer geslaagd weekend, waarin iedereen op zijn niveau heeft kunnen motorrijden. Vooral de saamhorigheid die er heerste was opvallend.

Een bijzonder woord van dank aan Maarten Ogg, Jacques Cerfontaine en Jack Vrancken is zeker op zijn plaats voor de uitstekende organisatie. Maar voor mij geldt zeker dat ik ook de deelnemers moet bedanken die me op een ongedwongen manier een kijkje achter de schermen hebben gegund.

Sander Bison.
Aanpassingsdeskundige Regio noord.