Historie

Motorrijden met een lichamelijke handicap is zeker geen uitvinding van de
projectgroep Motor Mobiliteit voor Gehandicapten. Dit verschijnsel bestaat waarschijnlijk al zo lang als het motorrijden zelf. Tot voor kort waren dit echter individuele acties. Het is wel voor het eerst dat er een gestructureerd systeem bestaat om mensen met zowel de procedures als de techniek te helpen. Dit systeem is een route langs de verschillende facetten van de projectgroep Motor Mobiliteit voor Gehandicapten.

Het begon allemaal met het verzoek van een gehandicapte motorrijder aan Rob Janssen om gebruik te mogen maken van een van zijn dragrace-technieken en zo weer te kunnen gaan motorrijden. Toen dit lukte, volgden er al snel meer aanvragen. Zo kwam het project op gang en geleidelijk werd duidelijk wat de werkelijke problemen en behoeften waren: het vrijwel geheel ontbreken van regels en duidelijkheid, geen opleiding en begeleiding, geen specifieke en goedgekeurde aanpassingen en hulpmiddelen. Maar vooral geen echte erkenning voor het feit dat er bij veel mensen met een handicap behoefte bestaat om, ondanks hun lichamelijke beperkingen, te gaan motorrijden.

De projectgroep Motor Mobiliteit voor Gehandicapten wil mensen met functiebeperkingen begeleiden in de procedure om het motorrijbewijs te behalen en te gaan motorrijden. Er worden oplossingen geboden voor de vele technische en procedurele problemen die hierbij kunnen ontstaan. Door de inmiddels opgedane ervaringen en voortdurende technische ontwikkelingen worden de mogelijkheden steeds ruimer. Langzaam maar zeker verschuiven de limieten waarmee de betrokkenen geconfronteerd worden.

Tijdens een eerste voorzichtige presentatie op de beurs Automotorsport in Zuidlaren in januari 1995, ontstond er meteen contact tussen Rob Janssen’s Allround Technical Assist en het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen. Kort daarna volgde de constatering dat er totaal geen mogelijkheden bestonden om een aangepaste rijopleiding te volgen. Dus werd Verkeers Educatief Centrum Koops bij het project betrokken en werden aanpasbare lesmotoren ontwikkeld. Vervolgens meldden zich kandidaten met ontbrekende of verlamde lichaamsdelen en zo ontstond de behoefte aan speciale prothesen en orthesen. Dit probleem bleek door de orthopedisch instrumentmakers van Stel Orthopedie Vries te kunnen worden opgelost. En vanaf toen was de basis van de projectgroep Motor Mobiliteit voor Gehandicapten een feit.

Het werd een goed lopend samenwerkingsverband tussen deze kernpartners. De ontwerpers van MMD Vormgeving creëerden een eigen gezicht voor het project. Daarnaast ontstonden er nauwe contacten met RDW Centrum voor Voertuigtechniek en Informatie, de zelf gehandicapte adviseurs van de Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten, alsmede met revalidatiecentra en specialisten. Ook de waardering van instanties als KNMV, BOVAG, ANWB, 3VO, ROV, en MAG is voor het functioneren van de projectgroep van groot belang.

Op 13 december 1995 werd het project gepresenteerd aan pers en publiek op het TT-Perscentrum in Assen. De media reageerden enthousiast en de stroom van positieve publiciteit zorgde voor veel nieuwe aanmeldingen.

De eerste geslaagde kandidaat was Edwin Vester op 2 mei 1996. Inmiddels hebben we op 9 februari, in het jubileumjaar 2005, Ninette Pijnenburg als 250e geslaagde MMvG’er mogen bijschrijven. Honderden motorliefhebbers dus, die via MMvG het motorpad (weer) vonden.

De sneeuwbal rolt en door de nog steeds groeiende bekendheid die het project krijgt, zijn allerlei ontwikkelingen in een stroomversnelling geraakt. Nog altijd zijn er grenzen aan de mogelijkheden die geboden kunnen worden. Niet alles is haalbaar, want de oude stelregel blijft van kracht:.......alléén als het op een verantwoorde en veilige manier kan....... Maar de sneeuwbal rolt en is niet meer te stoppen.