Harco van Maurik - Na 18 jaar in de zevende hemel

Het was een mooie dag vrijdag 31 maart, het weekend zou ook mooi zijn, dus met ons Erica overlegd, "Ik ga met de motor naar mijn werk en als jij dan vanmiddag vrij bent kun jij inkopen doen kunnen we mooi een weekendje weg met de motor".

Ik werd wakker in het ziekenhuis, een week later. Inderdaad, ongeval. Onderweg naar mijn werk tegen een loader(bulldozer) opgereden. Gevolg: mijn rechter arm verlamd (plexus brachialus).

Naar een tweetal maanden vond ik dat ik weer mobiel moest zijn. Dus aanvraag gedaan voor een test voor mijn rijbewijs en dat kreeg ik terug met beperkingen. Ik moest nu een automaat. Alles moest ik kunnen bedienen zonder mijn linker hand van het stuur los te laten. Dit gold voor de auto en motor maar bij mijn motorrijbewijs kwam er ook nog bij dat ik een zijspan moest hebben, een derde wiel, en dat stond allemaal beschreven op mijn rijbewijs. Dus mijn carrière als motorrijder kon ik op dat moment wel vergeten; geen automaat en ook de kosten...

In 1994 werd de wegenverkeerswet aangepast, toen kreeg men codes op het rijbewijs en tot mijn verbazing kreeg ik voor mijn motor de zelfde codes als voor mijn autorijbewijs. Het zijspan gebeuren was historie, maar die automaat dat was een probleem in mijn ogen.

Rob Janssen (ATA) en keurmeester Michel Out (RDW) tijdens de keuring.

In 1998 vroeg een vriend van mij of ik een keer mee ging achterop. Ik stemde toe maar na 1 km vroeg ik of hij om wilde draaien. Ik scheet 7 kleuren, zo bang was ik! En toch vond ik dat jammer, want ik had als klein manneke altijd al iets gehad op voertuigen die op twee wielen stonden. En nu was ik er bang voor om er op te gaan zitten!

Wijze les: ik ging terug naar het begin: brommertijd! Mijn vader reed nog altijd een snorfiets dus als eerste daar achter op en toen verder. Een kennis had nog een mooie snelle oude Spaanse Zundapp genaamd Casal, dus daar ook een keer achter op en dat ging ook goed. Maar nu spreken we inmiddels over 2004.

In 2005 kwam ik een kennis tegen op de motor maar die had de zelfde handicap als ik, dus ik grapte nog dat het wel iets voor mij zou zijn. Op dat moment nog geen contact gehad met MMvG, tot dat mijn vrouw haar rijbewijs ging halen dat was 2006. En natuurlijk ook een motor gekocht, jongen wat was ik jaloers!

Dus in september gebeld naar MMvG. Kreeg Rob Janssen te spreken ik vertelde hem dat ik mijn rijbewijs al had voor motor maar dat ik alleen een automaat moest hebben dus een scooter was goed. Toch heeft Rob mij toen over gehaald om naar een zittingsdag te komen in Assen.

In oktober 2006 was het zover: naar de zittingsdag. Ik wist natuurlijk niet wat ik mijn eigen voor moest stellen maar daar zat ook een examinator van het CBR en daar werd gekeken of ik wel kon gaan rijden. Nu, ze voorzagen daar geen probleem, dus op naar Wilfried Mijnheer voor het aanpassen van de orthese. Na lang wachten was de orthese 1 mei klaar en die dag zou ik bij rijschool Koops ook een paar lessen nemen. Ik was er natuurlijk al wat vroeger dus wat gekletst met Rob.

Maar toen was het zo ver; ik mocht gaan rijden. Eerst met Theo achterop, wat wankelig, maar na een interessant verhaal van Theo vond ik dat het wel beter ging. Nu de weg op. Voor mij ging de hemelpoort open, zo gaaf was het dat ik na zo’n lange tijd weer zelf op een fiets zat en reed!!

Toen ik naar huis reed, kwam ik langs in Staphorst. Daar stond een mooie Suzuki Volusia die ik via het internet wist te staan. De prijs was goed dus meteen gekocht en de heer Bloemert waarvan ik hem had gekocht zou ook zorgen dat hij in Assen zou komen voor ombouw.

Op 9 mei mocht ik mijn test doen en ik was behoorlijk nerveus maar werd op mijn gemak gesteld door Theo Koops en Helmut van der Smitte van het CBR. Mijn test ging zeker niet vlekkeloos maar Helmut vond het goed dus mijn codes op mijn rijbewijs waren mooi gerealiseerd en dit alles, lessen en test, in 5 uurtjes.

Nu nog de aanpassingen aan de motor die ook nog gekeurd moest worden door de RDW. Alles moest namelijk naar de linkerkant ook de voorrem dus dat moet opnieuw gekeurd worden. Maar op 28 juni was het dan zo ver; ik mocht hem ophalen!

Met aanhanger naar Assen, motor er op want naar huis rijden vond ik nog te ver. Eerst bij ons in de omgeving snorren. Per slot van rekening is het toch een tijdje geleden.

Maar nu al ben ik de zevende hemel. Wat heb ik in 18 jaar tijd veel gemist!

Ik wil natuurlijk Rob Janssen bedanken voor zijn excellente ombouw van de motor. Theo Koops voor het te gekke les geven en natuurlijk Helmut van der Smitte die, ondanks de foutjes die ik maakte met de test, toch vertrouwen er in heeft.

Jongens, bedankt!

Harco van Maurik
Aarle-Rixtel