“Je bent helemaal gek!!” Hoi, ik ben Peter Hodselmans geboren in 1970 en helemaal weg van motoren en alles wat brult. In 1975 was ik al helemaal bezeten van motoren en alles wat er mee te maken had. In die tijd ging ik veel al met mijn ouders naar het go-karten, wegrace en motorcross kijken in de omliggende dorpen. Toen kon je nog gewoon lekker racen door de straat of in het bos. Uiteindelijk werd mij op mijn 5de verjaardag een motor (brommer) beloofd door vrienden van mijn ouders. Alleen een probleem! Ze waren de belofte vergeten, maar ik niet! Om het goed te maken zijn wij die zelfde dag nog naar de Domeinen in Roermond gereden en hebben daar voor 35 gulden een Vespa Ciao gekocht. Deze moest natuurlijk op geknapt worden. We waren de tijd van O.C.C. (Orange County Choppers) al ver voor. Op deze Vespa kwam een tank van een Kreidler Floret het zadel werd van wat hout gemaakt en met schuim en zwart leer bekleed. De einddemper had ik zelf gemaakt van een conservenblik gewoon wat gaatjes in prikken en bij elkaar knijpen. Ik vond het een heerlijk geluid, misschien wel wat blikkerig. De trappers die moesten eraf en daarvoor in de plaats kwamen handvatten van een grasmachine, dat waren pas voetsteunen en “a New bike is born”. Als ik ging rijden moest men mij eerst op mijn gepimte bromfiets tillen en aan duwen. Als ik wilde stoppen gaf ik dit een rondje van te voren aan, zodat ze mij konden opvangen. Zo is het motorrijden ontstaan. Al snel krijg ik een Suzuki RM 50 schakel, dat was even wennen en ik ging wat clubwedstrijden rijden. Toen de overstap gemaakt naar de bond M.O.N. (Motorsport Organisatie Nederland). Ik ben daar begonnen in de jeugd klasse 80cc/a kleine wielen, 125cc Jeugd, 125cc promotie en de 125cc Senioren. Op 21 augustus 1988 moest ik een wedstrijd rijden in Geulle (Limburg). Een circuit langs de Maas met een zeer harde ondergrond. Ik reed op een rechtstuk vol gas naar een springschans, dit alles ging perfect ook de landing. De snelheid zat er flink in. En in een keer werd ik verrast omdat de motorfiets achter omhoog sprong, de voeten vlogen van de voetsteunen, boven het zadel uit, maar het stuur bleef ik vast houden. Ik belande vervolgens met mijn achterste vol op het zadel, wou mijn voeten weer corrigeren om deze weer op de voetsteunen te plaatsen, maar helaas daar was geen tijd meer voor. De motorfiets sprong wederom als een wilde stier omhoog met het gevolg, dat ik de motorfiets niet meer onder controle kreeg. Ik vloog voor over het stuur eraf en vervolgens kreeg ik de motorfiets in mijn nek. In eerste instantie dacht ik zelf. Het sleutelbeen zal wel gebroken zijn, dan kan ik met 6 á 8 weken weer rijden, maar het was een abrupt einde van motorcross carrière. Mijn linkerarm was verlamd. De passie voor motoren is altijd gebleven en ik heb mij altijd afgevraagd zou er toch nog een mogelijkheid zijn om op een veilige manier toch nog motor te kunnen rijden. Op gegeven moment was ik weer aan het denken. Er zou toch iemand in de wereld moeten zijn die dit mogelijk kan maken. Ik ben tot slot van rekening niet de enige die de linkerarm verlamd heeft en die passie voor motoren heeft? Ik heb toen een mail gestuurd naar de redactie van MOTOR 73 en de vraag voorgelegd of zij iemand wisten. Binnen 24 uur had ik een mail terug, dat er een mogelijkheid bestond in Assen; het 'MMVG' met de telefoonnummers erbij, internetadres, alles. Ik was toen al helemaal in de wolken zou het dan toch nog kunnen. Ik heb die zelfde dag nog contact opgenomen met Rob Janssen (MMVG) en besproken wat de mogelijkheden waren om toch weer het vrije gevoel te krijgen van het rijden op een motor. Eerst heeft Rob Janssen mij uitgenodigd om naar Assen te komen voor een zittingsdag, daar is alles tot in de puntjes uitgelegd zowel door Rob Janssen als Sander Bison van het CBR met welke hulpmiddelen ik weer zo kunnen rijden. Na deze zeer duidelijke uitleg ben ik met zeer veel vertrouwen en plezier een paar dorpjes veder gereden naar Vries. Daar zit Stel Orthopedie, de kunststenaars op het gebied orthese en prothese. Daar heb ik gelijk een gipsafdruk laten maken van mijn linkerarm. Om vervolgens een orthese te laten maken met verwarming voor mijn eerste motorproeflessen. Volledig opgelucht ben ik weer met de auto naar Swalmen gereden. Ik heb familie en vrienden verteld dat ik weer wilde motorrijden en dat de mogelijkheden zeer groot waren om dit alles weer te verwezenlijken. De reacties liepen helemaal uiteen van mensen die het prachtig vinden en mensen die zeggen “je bent helemaal gek, heb je nog niet genoeg geleerd!?". Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan... Uiteindelijk kwam het telefoontje uit Vries van Stel Orthopedie, dat mijn orthese klaar lag om te passen. Weer vanuit Swalmen richting Vries om, daar de orthese te passen. Er moesten een paar kleine drukpuntjes verwijderd cq. aangepast worden, dit alles kon terplekke. Met mijn orthese onder de arm naar Assen, daar was inmiddels ook een proefles aangevraagd bij Verkeers Educatief Centrum Koops. Om niet alleen mijn orthese maar, ook mijzelf te testen. Ik had wel voor mijzelf duidelijk gesteld; indien ik mij niet prettig voel op de motor, door wat voor reden dan ook sluit ik het hoofdstuk af. Maar het tegendeel was waar. Zowel de orthese als een motor weer onder je kont voelde prettig aan. Bij Verkeers Educatief Centrum Koops werd een planning gemaakt om te lessen. Van ’s morgens ± 8:30 tot 17:30uur een hele week lang. Ik heb daar met zeer veel plezier motorrijles gehad van Theo Koops. Het ging niet alleen om het rijden van koppelingen los en gaan met die “gele” banaan, maar ook het inzicht en positie op de weg. Theo maakt het je wel netjes duidelijk. Enkele van zijn bekende uitspraken zijn “Oh ja!” en “Uhm, is dat zo!” . Indien deze uitspraken kwamen wist ik al zeker dat ernaast zat. Na enkele lessen van Theo Koops, ga je het motorrijden heel anders bekijken. Op 29 oktober 2002 was de grote dag; het examen voor mijn A rijbewijs. Alles ging perfect, maar ja je beslist zelf niet over het feit of je geslaagd bent. Het verlossende woord kwam: JA, je bent geslaagd!! Toen ben ik gaan kijken naar wat voor type motor kies je nou? Ik wilde toch een sportieve motor hebben, maar met comfort. Naar veel wikken en wegen heb ik gekozen voor een Honda VTR firestorm. Rob Janssen heeft ook deze motor weer prachtig weten aan te passen d.m.v. superbike-stuur en alle bediening van links naar rechts te plaatsen. Iedere keer weer als ik op mijn motor stap ben ik een blij mens om weer te kunnen rijden. Ik wil iedereen bedanken, die het mogelijk heeft gemaakt of betrokken zijn, om deze projecten te realiseren. Nogmaals bedankt, bedankt, bedankt… Indien u nog vragen heeft over, dit verhaal kunt u altijd mailen of contact opnemen met het MMVG. Met veel rijplezier, Peter Hodselmans