Weer dagelijks met
de motor op pad...
door Dick Zwaan
** Onderaan de pagina ook Deel II, het vervolgverhaal
van Dick **
|
Een
korte (motor)terugblik van voor m'n (bedrijfs)ongeval
Gedurende m'n hele jeugd heeft alles wat met motoren te maken had een grote
rol gespeeld.
Velen zullen zich hierin wel in herkennen. Je begint met een Solex en langzamerhand
na de geschakelde brommers kom je met motoren in aanraking. In mijn tijd was
dit beperkt tot merken als CZ en JAWA. Meer kon je je tijdens de lagere school
periode niet veroorloven. Nadat het bestedingspatroon wat ruimer werd brak
het meer serieuze crosstijdperk aan. De eerste punten werden gescoord in de
50cc klasse met een AGS-ROND Sachs. Na enkele jaren, en de nodige ervaringen
rijker, overgestapt naar de 125cc klasse. Enkele jaren op Honda en Yamaha
gereden.
Ook het fel begeerde roze (BE) papiertje in bezit gekregen zodat het bezoeken
van de wedstrijden wel wat gemakkelijker werd. Het motorrijbewijs moest nog
maar even wachten.
En toen (20 maart
1979) sloeg het noodlot toe
Inmiddels was ik een kleine vier jaar in dienst bij een Machinefabriek. Tijdens
het uitoefenen van m'n werk, ik was toen werkzaam achter een kotterbank (metaalbewerkingmachine),
werd mijn mouw gegrepen door deze machine met als gevolg een verbrijzeld polsgewricht.
Op dat moment was amputatie van m'n linkerhand de enige optie (ik was en ben
nog steeds rechts). Na een paar weken ziekenhuis, vervolgens een periode van
enkele maanden revalidatie en spiertraining, was het zover dat er een (MIO-elektrische)
onderarmprothese kon worden aangemeten. Vanaf dat moment krijg je weer een
beetje het gevoel hoe het was voor het ongeval. Al snel weer even geprobeerd
om op de crossmotor een paar rondjes te rijden. Het gevoel was goed maar je
merkt dat de beperkingen te groot zijn om weer mee te draaien. Uiteindelijk
alles (motor, onderdelen en kleding) maar de deur uit. Het is te pijnlijk
om hier elke dag mee te worden geconfronteerd.
Hoe verder
Gelukkig waren bij dezelfde werkgever nog diverse mogelijkheden om weer in
het arbeidsproces mee te draaien. Na de nodige omscholing en werk als elektrotechnisch
engineer, de nodige jaren systeembeheer gedaan, commercie buitendienst en
later projectbegeleiding. En dan te bedenken dat je indertijd al snel na het
basisonderwijs moest kiezen wat je later wilde worden. Maar goed, even terug,
ook het rijbewijs BE werd weer geldig met daarin opgenomen de beperking dat
de auto moest zijn voorzien van een automatische transmissie. Niet veel later
na het kunnen aantonen voor een delegatie van het CBR, GAK en een technisch
adviseur dat je in staat was om te kunnen schakelen werd ook deze beperking
weggenomen. Een automaat is best leuk maar schakelen heeft toch m'n voorkeur.
Ook op het gebied van hobby's ga je weer iets zoeken. Op zich ben ik er niet
vies van om af te zien en diep te gaan. Dit kan je heel goed kwijt in de loopsport
met name de duurlopen. Ook de nodige ligfietsen gebouwd om naast woonwerk
ook de nodige ritten door Nederland te rijden. Thans nog in het bezit van
een gestroomlijnde driewieler (Alleweder voor de kenners). De gedachte om
ooit nog eens legaal op een wegmotor te kunnen/mogen rijden is nooit bij me
opgekomen totdat, en het is in eerdere stukken al vaker genoemd, het verhaal
over de MMvG in de "Moto73" onder ogen kwam.
Ommekeer
De eerste reactie was zoiets van, het zal je gebeuren, gehandicapt en toch
weer kunnen rijden. Niet veel later, de oren waren gespitst, bij toeval weer
een signaal van de MMvG opgevangen. Dit was de druppel ik wilde het weten.
De telefoon gepakt en kreeg Rob Janssen te spreken. Uiteraard kon er geen
uitspraak worden ontlokt maar het gesprek gaf wel veel vertrouwen. Er waren
inmiddels al diverse (technische) oplossingen voor handen ter ondersteuning
of vervanging van ontbrekende lichaamsfuncties. Er werd aangegeven om eerst
maar eens op een zittingsdag te verschijnen om daar in het bijzijn van deskundigen
een eerste beoordeling te ondergaan. Je kunt van mij aannemen dat ik de dagen
heb geteld totdat de uitnodiging op de mat lag.
|
September
2001 was het dan zover. Voor de zitting nog even met Rob gesproken en hij
begint al snel te grinniken. De spanning stijgt ten top. Uiteindelijk geeft
Sander Bison (CBR) tijdens de zitting het verlossende woord. Het was mogelijk.
In mijn geval moest er een aangepaste hand komen om de vergrendeling aan het
stuur zo veilig mogelijk te maken. De overige aanpassingen maakten onderdeel
uit van de motor. De koppeling zou naar rechts worden verplaatst en moest
door de duim worden bediend evenals de bediening van licht en richtingaanwijzers
wat ook rechts moest worden afgehandeld. Na de benodigde formaliteiten als
eigen verklaring etc. stond ik weer buiten. De eerste stap was gezet.
Inmiddels was het zover dat de aangepaste hand gereed was (een kunstwerkje
van Wilfred Mijnheer) en kon het feest beginnen.
Vlak voor kerst 2001 de eerste proeflessen ingepland bij Theo Koops. Stond
ik net voor de deur wil hij de zaak afblazen omdat het (te) glad was. Dat
was balen kom je helemaal uit Wieringerwerf (N-H) naar Assen en zou het niet
door gaan. Theo heel Assen in het rond gereden of er misschien toch nog een
plekje was waar veilig kon worden gereden. Uiteindelijk na de nodige diepgaande
theoretische redevoeringen toch de eerste meters kunnen afleggen. Mede vanwege
de beperkingen door gladheid voornamelijk bijzondere verrichtingen gedaan.
Natuurlijk weet je dat je op een omgebouwde (les)motor zit maar toch is de
eerste reactie om links de koppeling te bedienen. Maar links zat geen hand
die kon koppelen. Toch moet ik zeggen dat al vrij snel een soort natuurlijk
gevoel van bediening ontstaat. In het begin is het wel erg druk rechts aan
het stuur. Probeer je maar eens voor te stellen wat je allemaal moet organiseren
wanneer je op een bocht af komt en maar één hand tot je beschikking
hebt. Gas minderen en de voorrem bedienen geen probleem, de koppeling met
je duim bedienen gaat ook nog, maar wanneer je dan tot ontdekking komt dat
je de richtingaanwijzer vergeten bent en ook nog op het verkeer moet letten,
tja. Maar goed Theo had er vertrouwen dus door naar de volgende ronde.
Februari 2002,
de tussentijdse beoordeling
Inmiddels had ik zelf een motor (Honda Transalp) aangeschaft en door Rob laten
ombouwen. Eerst nog even een uurtje lessen om vervolgens onder toeziend oog
van Sander Bison enkele bijzondere verrichtingen te tonen. Sander was tevreden
en gaf goedkeuring om door te lessen naar het examen. In overleg met Theo
besloten om een compacte rijopleiding te volgen zodat het reizen naar Assen
wat beperkt kon blijven.
De worsteling
naar de eindstreep
Uiteindelijk wordt 25 juli 2002 ingepland als datum van examen. De drie dagen
hieraan voorafgaand worden ingepland om te lessen. Ik zal niet vertellen wat
er allemaal door je heen gaat tijdens het lessen maar je wordt systematisch
gesloopt. Heb je net het ene onder de knie (denk je) ga je verder met het
volgende onderdeel. Het hield maar niet op. Af en toe had je het gevoel dat
je met een voortgezette rijopleiding bezig was. Op de laatste dag begin je
toch ernstig te twijfelen of je wel klaar bent voor het examen. Vervolgens
nadert het uur U. Eerst nog even een uurtje vertrouwen opbouwen om vervolgens
het examen in te gaan. En eindelijk komt daar dan het verlossende antwoord,
GESLAAGD!
Veiligheid
en ervaring
Sinds het behalen van m'n rijbewijs maak ik bijna dagelijks gebruik van de
motor (woon-werk). De ervaring die je opdoet onder de verschillende weersomstandigheden,
warm koud droog nat sneeuw ijzel wind (soms storm), is niet of nauwelijks
op te doen tijdens een rijopleiding. Niet te onderschatten is het gevaar wat
je als motorrijder loopt, soms heb je momenten dat je het gevaar aan ziet
komen maar vaker nog doen zich onverwachte situaties voor. Meestal is het
te wijten aan het minder zichtbaar zijn in het verkeer, je merkt dat je als
motorrijder snel over het hoofd wordt gezien. Daarnaast ben je als deelnemer
in en aan het verkeer erg kwetsbaar en dat is iets wat je je elk moment moet
realiseren, althans zo ervaar ik dat. Toch weerhoud mij dat er niet van om
op de motor te stappen want het is en blijft een prachtige hobby. Wanneer
je een dag niet kunt motorrijden wordt je er bijna chagrijnig van.
Nog
meer plezier
Ondertussen had m'n wederhelft (Ina) ook de stoute schoenen aangetrokken.
Was in mei 2002 na een proefles ook met het motorvirus besmet geraakt en sinds
november 2002 ook in het bezit van haar motorrijbewijs (en motor). Samen met
onze twee kinderen rijden we regelmatig een rondje of gaan er een paar dagen
op uit.
Ook ben ik weer regelmatig op een motorcross terrein te vinden omdat de jongste
inmiddels ook deelneemt aan deze prachtige sport. Zo kan ik af en toe ook
nog even een rondje rijden.
|
Inmiddels heb ik in het afgelopen jaar mee mogen rijden met de jaarlijkse motorrit welke wordt georganiseerd voor motormobiele gehandicapten. Dit initiatief is geboren bij Maarten Ogg, zelf ook gehandicapt en weer motormobiel. Afgelopen jaar was het alweer de 6e rit welke door Maarten in elkaar was gepuzzeld met een fantastische route door de Ardennen en het Eifelgebied. Ik hoop dat ik de volgende keer weer van de partij mag zijn.
Rest
mij nog om iedereen te bedanken van de projectgroep MMvG met speciale dank
aan Rob, Theo, Wilfred en Sander.
D ick Zwaan
** Vervolg op het praktijkverhaal “Weer
dagelijks met de motor op pad . . .” (17-02-2006)
Inmiddels is het alweer enkele jaren geleden dat ik met
behulp van het MMvG team aan het motorrijbewijs ben geholpen (25 juli 2002).
Ik ben ze hier nog steeds erg dankbaar voor.
Ik heb er destijds voor gekozen om vooraf een motor aan te schaffen, deze
om te laten bouwen en hiermee vervolgens te lessen en door naar het examen.
Omdat ik absoluut geen wegervaring had was het voor mij best lastig om te
komen tot een juiste motorkeuze. Hierin heeft de heer Janssen (Rob voor de
insiders) mij geadviseerd.
Enkele belangrijke punten:
- begin bij voorkeur niet met een (te) zware motor
- een buikschuiver is ivm het afsteunen met een armprothese ook minder aan
te raden
- waar ga je de motor voornamelijk voor gebruiken
- en niet te vergeten, de motorfiets moet ook ombouwbaar zijn (niet te veel
hightech elektronica)
Uiteindelijk werd het een Honda Transalp 650.
Deze motor is nog wel redelijk fors en misschien iets minder handig voor kortbenige
mensen maar door de rechte zit en wendbaarheid een hele fijne motor. Is zeer
geschikt voor het korte stuurwerk maar kan heel goed meekomen op de snelweg
en doet ook heel goed dienst als pakezel (zijkoffers, topkoffer en twee personen).
Mijn voornaamste toepassing is het dagelijkse gebruik voor woon-werkverkeer
onder vrijwel alle omstandigheden. Een uitzondering hierop was de sneeuwperiode
in maart 2005. Deze motor is namelijk wat minder geschikt als sneeuwschuiver.
Verder nog enkele ritjes in Nederland en natuurlijk niet te vergeten de inmiddels
traditionele en jaarlijkse toerrit georganiseerd door Maarten Ogg. Alles bij
elkaar goed voor zo’n 20.000km per jaar.
Buiten dat dit toch een wereldse motor is speel je wel
eens met de gedachte, wat als je nu opnieuw voor de keuze zou staan om een
motor te kiezen. Door de opgedane ervaring en vanwege een aantal gebruikstechnische
aspecten zal de keuze wellicht anders kunnen zijn.
Eén niet onbelangrijk punt is de open kettingaandrijving naar het achterwiel.
Met name in de winterperiode smeer je je werkelijk een ongeluk en vreet het
ketting en tandwielen. Daarnaast biedt het beperkte ruitje en het overige
plastic bij koud en onstuimig weer toch net iets te weinig bescherming.
Inmiddels na circa 3 jaar sturen dwaal je met diezelfde
gedachten wel eens door de vakbladen of bezoek je uit nieuwsgierigheid wel
eens een motorzaak.
Als alternatief voor een kettingaandrijving kun je denken aan een cardan-
of eventueel een riemaandrijving. Wanneer je ook nog gaat kijken naar een
wat betere bescherming tegen wind, water en koude is de spoeling wel erg dun.
En nog steeds, het is al eerder genoemd, de fiets moet ook nog zijn om te
bouwen.
Dus een fiets (niks ten nadele van BMW) met een super hightech bussysteem
in de elektrische installatie zal daardoor vermoedelijk afvallen.
Steeds viel mij mede vanwege diverse testrapporten en verslagen
een motor op.
Enkele aandachtspunten hiervan:
- cardanaandrijving
- redelijke bescherming (volle kuip)
- verstelbare ruit
- segment sport-tour
- gebruikt niet als te veel sap
- geschikt als pakezel
- en als je dan toch bezig bent mag er ook nog wel ABS op
Om al dat moois wat je hoort en leest te beoordelen en op waarde te schatten
is een proefritje geen overbodige luxe. Maar ja, hierin zijn wij (MMvG ers)
dubbel gehandicapt. Er is geen enkele leverancier die eventjes een motor voor
je ombouwt. Vergeet het dus maar met die proefrit. Eigenlijk moet je het dus
doen met de testverslagen, ervaringen en verhalen van gebruikers.Maar goed,
uiteindelijk na overleg met Rob de knoop doorgehakt. Het is geworden een Yamaha
FJR1300A (slik).
Voor het zover is dat je de eerste meters kunt rijden gaat er nog wel het
nodige handel en geregel aan vooraf. Voor de aanpassing welke voor mij noodzakelijk
is (eenhandig rechts) is het niet zo vanzelf sprekend dat dit door de dealer/leverancier
wordt uitgevoerd. Men kent niet de juiste uitgangspunten. Uiteraard weer bij
Rob aangeklopt. Ondanks alle drukte had hij er toch weer veel zin in. En werkelijk
waar het is weer een kunstwerkje geworden. Waar Rob ook erg sterk in is dat
alles er zo natuur getrouw uitziet dat een valide motorrijder het niet of
nauwelijks opvalt dat je het op een aangepaste fiets doet (hihi).
Ondanks met veel plezier op de Transalp te hebben gereden
is dit toch werkelijk het einde. Een heerlijke wendbare fiets, genoeg paarden
tussen de wielen en bij slecht weer even op een knopje drukken en kruip je
lekker achter de ruit. Als je het nog niet hebt begrepen, het werkt echt verslavend.
Op het moment van schrijven alweer zo’n 7000km afgelegd...
Om dan toch nog maar even terug te komen op de ergste winterdagen is er nog
een oud “pekelfietsje” bijgekomen. Deze motorfiets (Honda NX250
Dominator) zelf omgebouwd volgens de richtlijnen die voor mij gelden. Een
lekker ding om mee te spelen en wanneer je het spoor niet kunt houden geen
enkel probleem om eens een bermpje mee te pikken. Mocht het een keer fout
gaan (liever niet) leg ik liever het Honda(tje) neer dan de Yamaha.
Tot zover het vervolg op het voorgaande praktijkverhaal en wens ik iedere
(toekomstige) motorrijder veel en vooral veilige kilometers toe. Want één
ding is zeker, ondanks regelmatig te rijden en “voldoende” ervaring
wil niet zeggen dat je minder kwetsbaar bent.
Vriendelijk (motor)groet,
Dick
Zwaan
Westwal 4
1771 JJ WIERINGERWERF
Tel. 0227 603372
E-mail dczwaan@hetnet.nl