Een aanpassing van de Baas

Ik zal beginnen mezelf voor te stellen.
Ik ben Erik Paskamp, 39 jaar, vader van Demi en Anniek, getrouwd met Lyanne en motorrijder sinds m'n 17e levensjaar.

Onlangs was ik aan het surfen op het net en stuitte ik via via op site van MMvG. Ik was blij verrast deze te ontdekken en wil bij deze complimenten maken voor de opzet en de
lay-out. Maar dit terzijde. Ik wil ook graag mijn verhaal kwijt op deze site. Mogelijk dat anderen hier wat aan hebben.

Ik ben werkzaam bij Defensie. Op 9 april 1997 was ik aan het werk met explosieven op een plaats ergens in Nederland. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden is een explosief, waarmee ik aan het werk was, ontploft waardoor mijn (zoals dat zo mooi heet) rechteronderarm traumatisch werd geamputeerd. Hierdoor liep ik een plexus letsel aan het restant op. Kortom, vanaf dat moment miste ik mijn rechterhand en een twintigtal centimeters van mijn rechterarm en was het restant verlamd. Dat was dus de eerste dag van mijn 'nieuwe' leven. Ik was in één keer veranderd van iemand, die als lid van een 'speciale eenheid' overal ter wereld binnen 24 uur kon worden ingezet als duiker, parachutist of beveiliging en observatie-expert, in iemand met lichamelijke beperkingen. Gelukkig besefte ik dat ik geluk had gehad, want het had immers erger gekund. Vanaf dat moment ben ik begonnen met revalideren. In eerste instantie fixeer je je alleen op het lichamelijke herstel. Dit vorderde langzaam, maar heeft er wel in geresulteerd dat ik in ieder geval weer beperkt gebruik kon maken van mijn rechterarm. Dit omdat het zenuwletsel grotendeels herstelde. Nu kon fase twee beginnen.

Door hulpverleners werd op mij ingepraat, dat ik moest beseffen dat ik een hele hoop dingen niet meer zou kunnen. Persoonlijk hield ik het op een hele hoop dingen die ik nog wel zou kunnen. Aangezien mijn motto is 'willen is kunnen', wenste ik mij niet neer te leggen bij het feit dat ik het motorrijden wel kon vergeten. Ik heb links en rechts bij motorzaken rondgevraagd en eind 1997 kreeg ik een exemplaar van het weekblad Motor onder ogen met daarin de column '10 vragen'. Ik maakte kennis met het fenomeen Projectgroep Motormobiliteit Gehandicapten in de vorm van Rob Janssen. Via de redactie van het blad kwam ik achter het telefoonnummer van het project en toen begon het spreekwoordelijke balletje te rollen.

Er werd afgesproken dat ik op een zittingsdag zou verschijnen om de nodige zaken te regelen. Dit vond medio augustus 1997 plaats. Tijdens de zitting maakte ik kennis met Rob, Sander en Theo en kreeg ik te horen dat het in mijn geval mogelijk was om opnieuw te kunnen motorrijden. Hoera! En toen aan de slag!

 
 

Aangezien ik door een bedrijfsongeval 'gehandicapt' was geraakt, bekeek ik de mogelijkheden om de aanpassing, lessen en de benodigde prothese vergoed te krijgen door mijn werkgever. Hier begon de administratieve molen tergend langzaam op gang te komen. Het feit dat ik weer wilde motorrijden werd door de heren ambtenaren niet begrepen en gemakshalve werd de 'heilige koe' steeds als alternatief opgedrongen. Bij elke nieuwe beslissingsbevoegde ambtenaar moest ik steeds weer motiveren, waarom ik zo graag op de motor wilde blijven rijden. "Er blijven toch nog zoveel leuke hobby's over, meneer Paskamp". Hadden ze na alle brieven en faxberichten nog steeds niet begrepen dat motorrijden een 'way of live' is en dat de keuze voor een aanpassing van een 'vervoermiddel' (letterlijke tekst) toch zeker bij de gebruiker dient te liggen. Ook een gerenommeerde verzekeringsmaatschappij, waar sommige mensen de vruchten van plukken, wensten NIETS, NADA, NOTHING te vergoeden, aangezien zij de kosten voor de 'motorprothese' niet noodzakelijk achten. Het feit dat ik gebruik maakte van de motor voor woon-/werkverkeer (een afstand van 230 km per dag) sneed geen hout. Er was immers een alternatief: de automobiel. Bah! Om er geen klaagbox van te maken: aan het eind van het hele traject trof ik wel een luisterend oor en was ik de eerste militair die op kosten van Defensie weer klaargestoomd werd om opnieuw op de motorfiets te stappen. Inmiddels praten we over september 1998.

Begin oktober werd wederom de reis naar Assen ondernomen. Ditmaal met vriend "Kratje" op mijn motor en ondergetekende in het heerlijk warme "koekblik" (heeft ook zijn voordelen bij de 1e nachtvorst) om Rob de aanpassing te laten maken. Aangezien mijn motor een Harley Davidson FLSTC standaard is, voorzien van een half hoog stuur, had ik voorafgaande aan de reis een breed en recht stuur gekocht. Ik zal nooit het gezicht van Rob vergeten. Ongeveer drie seconden nadat de motor naar binnen was gereden en Kratje zich voorgestelde met de woorden "Ik ben Hendrik", werd door Hendrik meteen het oude stuur verwijderd aangezien deze reeds op zijn verlanglijstje stond. We hebben er later nog vaak om gelachen. Het was overigens de eerste Amerikaan die in de werkplaats werd binnengereden om te worden aangepast. Achteraf bleek het nog een hele toer, want er moest worden overgeschakeld van het metrisch stelsel naar de door de door de Amerikanen gebruikte inch-maten. En ook de US- schakeling in de bedrading (er wordt geschakeld door de +draad) heeft heel wat hoofdbrekens gekost bij het team van ATA. Alles moest dus met de hand worden gemaakt. Dat Rob er een kunststukje van heeft gemaakt, mag blijken uit de bij dit proza gevoegde foto's. De gehele aanpassing was begin november 1998 gereed. Nu moest de fiets alleen nog even naar de Rijksdienst voor de keuring en was daarna weer gereed voor straatgebruik. Ondertussen ging ik nog even langs bij de verzekeringmaatschappij om de extra waarde voor de aanpassing op te laten nemen in de polis. (Houdt wel in de gaten dat hiervoor geen kosten mogen worden berekend!). Ondertussen had ik al driftig gelest op de Suzuki's van de firma Koops. Omdat ook de (noodzakelijke lessen) door de werkgever werden vergoed, heb ik dankbaar gebruik gemaakt van deze mogelijkheid. En eerlijk is eerlijk, ik heb er buiten het omgaan met de aanpassing toch nog weer voldoende bijgeleerd, waarvoor dank Theo!

5 December 1998 was het dan zover. Ik mocht een rijtest afleggen. Ondanks de vele lessen heb ik toch nog met de zenuwen in mijn lichaam de rijtest afgelegd. En na korte tijd (gelukkig maar, want echt warm had ik het niet) kwam het verlossende woord van Sander Bison. "Ik maak de papieren in orde en binnenkort mag je weer gaan rijden". Op 21 december kwam de hele papierwinkel op het huisadres. De volgende dag heb ik meteen de categorie A weer laten opnemen op het roze papiertje. Gassen maar! Na een procedure die in totaal 16 maanden in beslag had genomen kon ik eindelijk weer op m'n eigen motor. Hoezo, de aanhouder wint!

Aangezien ik de eerste militair was die deze procedure heeft doorlopen, heb ik een twaalf pagina's dik rapport geschreven, waarin ik alle facetten van de aanpassing, de noodzakelijke omscholing en unieke prothese heb omschreven. Bovendien heb ik er de nodige foto's bijgedaan aangezien dit een hoop dingen duidelijker maakt. Een aantal van deze foto's zal ook bij dit verhaal worden geplaatst. Dit rapport werd door de afdeling Voorzieningen van mijn verzekeringsmaatschappij in dank aanvaard. Hopelijk heeft een volgende aanvrager van een dergelijke aanpassing er wat aan.

 
 

In januari 1999 werd in Zuidlaren de AutoMotorsportbeurs gehouden. Rob had verzocht of mijn motor ook op de stand mocht staan. Dit om te illustreren dat er van alles mogelijk is op het gebied van aanpassingen. Zelf ben ik ook nog een tweetal dagen op deze beurs geweest om op de stand mensen te woord te staan en om wat praktisch te laten zien op de demo-vloer. Het spreekt toch wat meer aan als er echt een gehandicapte op een aangepaste motorfiets rijdt. Ik heb verschillende mensen gesproken op de stand en persoonlijk heb ik mij verbaasd over hoeveel motorrijders niet op de hoogte zijn van het feit dat ze onverzekerd rondrijden indien er sprake is van enig lichamelijk gebrek. Er was zelfs een bezoeker die naar de beurs was komen rijden met een gipsbeen. De meeste mensen die langs de stand schuifelden heb ik de vraag gesteld of hen iets bijzonders opviel aan mijn motor. De meeste gaven het antwoord dat ze een standaard Harley zagen. Normaal zal de eigenaar van een Harley dit niet graag horen, maar in dit geval maakte het nog maar eens weer duidelijk hoe Rob er in geslaagd is het karakter en het aangezicht van de motor te behouden, ondanks de aangebrachte aanpassing.

Tot slot van dit stukje proza wil ik iedereen die mij op wat voor manier dan ook heeft bijgestaan bij het 'heropstappen' van harte bedanken. Bij deze dus. Ook heb ik nog een nieuwe uitdaging voor Rob weten te creëren, namelijk de eerste motorfiets van Russische makelij die moet worden aangepast. Ik ben namelijk bezig met een zijspan "Oeral". Deze zal ik helaas wel zelf moeten bekostigen. Ook heb ik nog een tip voor mijn collega-gehandicapte motorrijders: gooi een paar folders/stickers van de projectgroep in je tas, koffer of motorjack en laat deze achter op plaatsen waar meer motorrijders komen. Ikzelf heb er inmiddels al tientallen verspreid. Tot slot wens ik iedereen veel veilige kilometers toe en bied mijzelf bij deze aan om te assisteren op wat voor beurs dan ook. Even contacten, zorgen dat er koffie is en ik kom (al dan niet met motorfiets).

Erik Paskamp
Iependijk 23
7471 BE GOOR
erik.paskamp@planet.nl