Na 23 jaar dromen weer op de weg!

Zoals jullie hebben kunnen lezen onder het kopje "nieuws" (8-6-2001-red.) heb ik inderdaad mijn rijbewijs! Met enkele blauwe plekken Rob? Nou, in het ziekenhuis hebben ze foto's gemaakt, mijn been is net niet gebroken maar wel zwaar gekneusd en ik mag nu ongeveer twee weken niet lopen….. Maar ja, hebben is hebben!

In '78 stapte ik niet geheel vrijwillig van mijn Goldwing na het plotseling uitwijken voor een overstekend kind (tja Theo, beheersing is inderdaad vitaal..) en werd mijn rechteronderbeen geamputeerd. Dat betekende in de toekomst fijn kijken naar motoren en denken aan hoe leuk het was geweest, vooral geweest., want zelf rijden was uitgesloten. Met een auto ja, maar niet op de motor.

De afgelopen paar jaren werd mijn leven toch weer wat opgefleurd door het als passagier meerijden op een Guzzi California van vriend René (o.a. naar de fabriek in Italië), en vorig jaar kreeg ik weet van project MMvG. Dus, gelijk gebeld, afspraak gemaakt, Sander Bison (ex-Guzzi rijder) vond het samen met Rob geen punt, zo'n houten been, moet kunnen, dus lessen geboekt. Theo Koops zou mijn leidsman worden op weg naar dat roze bewijs; moest niet zo'n probleem zijn. Maar dat viel vies tegen. Helemaal van voren af aan alles leren, opnieuw in het verkeer na 23 jaar, het -vooral- beheersen van de motor conform Theo's wensen, dat alles viel niet mee! In eerste instantie lukte het redelijk op de 250 Soes, dus examen werd aangevraagd.

Ondertussen was project "restauratie Olivier" (de reeds aangeschafte Moto Guzzi V7 700 uit 1968) afgerond, dus niets stond een succesvolle terugkeer meer in de weg. Oh ja, toch wel, Olivier heeft meer dan 25 kw aan boord, en de Soes niet; afrijden daarop betekende klein rijbewijs en dus niet rijden op de Guzzi (nee, terugtunen naar 25kw ging niet volgens de importeur Greenib, meedenken trouwens ook niet). Theo had daarop een lumineus idee: verder lessen op de 800'er Soes! Allright, doen we dat, zoveel verschil zal er niet zijn, een motor is een motor. Mooi niet dus. Wat op de kleine nog lukte, lukte op de grote totaal niet. Theo werd plotsklaps jaren ouder bij het zien van zoveel goedbedoeld gestuntel en zag ook de examendatum wel heel rap dichterbij komen. Ondanks je te pletter oefenen gingen de bijzondere verrichtingen voor geen meter en bleven het wel heel bijzondere verrichtingen! (Rob, nog bedankt voor de schade-herstellingen aan zowel de 250 als aan de 800…)

Goede raad was gewenst. De top van MMvG stak de koppen bij elkaar, en wat daar uitkwam was meer dan ingenieus! "We zetten hem op de 650'er", sprak Theo, "En jij Rob, moet die dan vanavond/vannacht even aanpassen!" 's Morgens kwam ik, en met de wallen onder z'n ogen overhandigde de directie van Technical Assist de aangepaste Soes met de mededeling dat het nou toch wel moest lukken! Daarna ging de directie naar bed.

Rijden ging prima, maar naar rechts afschuinen bleef problematisch. Het lag kennelijk aan mij, en we oefenden dat de stukken er letterlijk afvlogen. Op de dag van het examen had Theo zelfs een reserve-onderdeel bij zich, wat we, goede gewoonte geworden, inderdaad nodig hadden. Van Rob kwam nog een perfecte tip met betrekking tot kalmerende middelen, en na die ochtend maar gelijk een aantal van die pilletjes naar binnen te hebben gewerkt, gingen we op examen. En verdomd, HET GING! Oké, het hield niet over, maar toch goed genoeg voor het roze papiertje.

Woorden schieten te kort om hulde te brengen aan Theo en Rob (in willekeurige volgorde), want hun inzet is werkelijk ongelofelijk geweest! Mocht je over Neerlands wegen een donkerblauwe Guzzi uit het jaar stillekes zien rijden, zwaai dan even en weet dan dat zonder hen deze jongen alleen kon dromen van zelf rijden!

Jan Krijne