Door Maarten Ogg

 

Na mijn ongeluk in april 1994 heeft het lang geduurd, voordat ik er weer toe was om aan motoren te denken, laat staan om te overwegen zelf weer te gaan rijden. De motor had dan wel jarenlang veel plezierige uren opgeleverd, maar toch ook het gemis aan beweging in mijn arm veroorzaakt. Vooral bij mooi weer, met veel passerende motoren "borrelde" het motorvirus weer langzaam naar boven.

Toevallig (of niet ?), wees mij iemand op een artikel in het Limburgs Dagblad, waarin Rob Janssen enthousiast vertelde hoe hij "gehandicapten" weer op de motor hielp. Het artikel heeft nog zeker drie maanden op mijn bureau gelegen voordat ik eraan toe was om meer informatie te vergaren. Uit contact met Rob Janssen in januari 1996, bleek het op dat moment nog niet toegestaan te zijn voor "één-armigen", om motor te rijden. Er werd wel aan gewerkt om het CBR aan te tonen, dat er veilig gereden kon worden met één arm.

Uiteindelijk in april 1997, heb ik een afspraak gemaakt voor 24 juni 1997, voor een informatiegesprek. Hieruit bleek dat rijden goed mogelijk zou zijn voor mij. Ik was zelfs in de gelegenheid om een jongeman uit Oss ???, weg te zien rijden met hetzelfde "gebrek" als ik. Vanaf dat moment begon ik er langzaam in te geloven. Daarom heb ik mij s'middags gemeld bij de firma Stel voor het laten aanmeten van een orthese, zo'n huls voor over je arm met een haak aan de onderkant à la Captain Hook.

Helaas duurde het door vakantie langer dan voorzien voordat mijn plastic arm klaar was, zodat mijn eerste rijles pas in september plaatsvond. Veel vertrouwen had ik er overigens niet in, rijden met dezelfde "scherpte", souplesse en snelheid als vroeger zou er toch niet meer bij zijn....

Mijn vriendin Kaatje was zo vriendelijk om alvast mijn BMW richting Assen te sturen. Wanneer de eerste rijles goed zou bevallen, dan zou er meteen aangepast kunnen worden door Rob Janssen.

De droge humor van Theo Koops heeft zeer geholpen om de eerste "les" succesvol te laten verlopen. Na vier jaar weer in het zadel maakten toch zeer wisselende gevoelens los. Wisselend van ongeloof, verdriet, angst, maar vooral van plezier en trots !! De motorwereld lag weer aan mijn voeten, zij het nog aarzelend en met het zweet in mijn handen. Ik moest kunstjes oefenen, die ik ook in mijn tweehandige tijd al lang niet meer gedaan had : Slalom, een "achtje" binnen vier meter, noodstop / remproef en zo meer....

Na die dag had ik de smaak aardig te pakken. Uiteindelijk duurde het tot 3 november 1997, voordat en de motor aangepast was en er rij-examen gedaan kon worden.

Het examen verliep voorspoedig en zodoende kon ik die avond in de vrieskou terug naar Maastricht rijden. Het ijs staat nog op mijn kieën !! Maar het was gelukt om weer motor te rijden en daar was het allemaal om begonnen. Die winter ben ik door het weer niet in de gelegenheid geweest om veel te rijden. Maar in het voorjaar van 98, bleek toch dat rijden bijna net zo goed ging als vier jaar geleden.

Toch ook voelde ik dat ik nog veel moest oefenen om echt handig te kunnen reageren in plotselinge situaties. Inmiddels heb ik genoeg kunnen oefenen, eerst op mijn oude vertrouwde BMW R 100 CS en sinds april 99 op een nieuwe R 1100 S. Alleen in situaties waarbij bergaf, hard remmen, bocht insturen en terugschakelen plotseling samen komen, wil het wel eens voorkomen dat dit niet even elegant gebeurt. Maar verder loopt alles gesmeerd, en zeker niet, (daar was ik vooraf juist zo bang voor), als een slak "voor spek en bonen" ergens achteraan, als een gevaar op de weg.

De laatste 3 jaar ga ik met 3 vrienden een hele week rijden in Alpen of een ander bochtig parcours om in de "mood" te blijven en te genieten van al het moois dat motorrijden voor mij betekent.

De jaarlijkse rit
Terwijl Theo Koops tijdens de motorlessen in zijn Jeep achter mij reed, vertelde Kaatje (inmiddels mijn ex-vriendin) over de motorritten die ik nog altijd één maal per jaar voor vrienden en bekenden organiseer. Zo werd het idee geboren om ook zoiets voor de motormobiele gehandicapten te organiseren. We zijn op die manier in de gelegenheid om ervaringen uit te wisselen en rijplezier te delen.

Met veel plezier organiseer ik deze jaarlijkse (in 2001 voor de 4e keer) rit, die wat mij betreft nog jaren mag doorgaan. Ik heb nog heel wat routes en ideeën op de plank liggen.

Maarten Ogg.