MMvG praktijkverhaal - Leendert Poortenaar
Een motor met een verhaal
door Leendert Poortenaar
Nu zul je zeggen:
een Kawasaki Ltd 250, zo'n lichte machine en dan ook nog laten verlagen.
Ja heus het is echt gebeurd en een hele grote droom is werkelijkheid geworden.
De meeste mensen met een aangepaste motor hebben dat vanwege een lichaamsbeperkende
functie, maar voor mij geldt iets anders. Alles zit er wel op en aan hoor,
maar mijn lichaamslengte is +/- 128 cm. Tevens zijn de verhoudingen anders,
namelijk een normale romp met korte armen, benen en iets kortere vingers.
|
Voordat ik kon beginnen aan een praktijkverhaal moesten er toch wel de nodige mijlen op de teller staan en de motor moest helemaal af zijn. Dat is nu helemaal het geval (9000 mijl gereden + het duo-zitje achterop is klaar) en daarom wil ik heel graag mijn ervaringen met u delen.
Mijn naam is Leendert
Poortenaar, 36 jaar en (gelukkig) gehuwd met Ria Trip.
Al vanaf de pubertijd toen ik naar school reed op een aangepaste damesbromfiets
(een Honda Camino) was er al die hele grote wens: 'Ik wil later ook motorrijden'.
Nou dat later is toch een heel stuk later geworden en vooral op een moment
in m'n leven dat ik er helemaal niet meer bij stilstond dat deze grote
droom werkelijkheid zou kunnen worden. In het verenigingsblad van de BVKM
(Belangenvereniging Van Kleine Mensen) stond een Kawasaki Ltd 250 te koop
van een ander klein mens. De koop (juni 2000) was snel geschied want wat
hij kon dat moest ik toch ook kunnen dacht ik heel enthousiast.
De motor was al op diverse punten aangepast: schuim uit de buddyseat verwijderd,
vering verlaagd, ander stuur erop en nog diverse andere punten hadden
aandacht gekregen om een klein mens zoals wij zijn te kunnen laten rijden.
Voor mij was er op dat moment al prima mee te rijden alleen met de voeten
aan de grond was het nog wat moeilijk. Ik moest namelijk een stukje van
de buddy afglijden om met één voet aan de grond te komen.
Na kontakt te hebben
gelegd met de plaatselijke rijschoolhouder Ton van de Heuvel zijn we met
toestemming van het CBR gestart met de rijopleiding. Na een aantal lessen
zou ik een rijtest bij het CBR moeten aanvragen om een goedkeuring te
krijgen voor het mogen afleggen van het examen.
24 lessen later de oproep. Het CBR reageert negatief, wat een domper was
dat: in het kader van hun verantwoordelijkheid, wetgeving en mijn eigen
veiligheid mocht ik zelfs de test niet doen (en ik wou zo graag laten
zien wat ik al kon met de motor, de bijzondere verrichtingen zaten er
al goed in). De mensen van het CBR stelden de eis dat ik met beide voorvoeten
tegelijkertijd aan de grond moest kunnen en verwezen me door naar ene
Rob Janssen in Assen en vroegen mijn toestemming het dossier naar het
CBR in Drenthe te sturen.
Wij wonen in Deurne en die ene Rob 200 kilometer verderop in Assen. Ik
dacht: het zal wel, de droom wordt gewoon te kostbaar en onmogelijk gemaakt
door het CBR en komt nooit meer uit.
|
Op zekere dag belde
die ene Rob uit Assen op met de vraag of ik niet geheel vrijblijvend bij
hem wilde komen met de motor. Hij had het verhaal van het CBR aangehoord
en had denk ik toen al het idee van dat moet aan te passen zijn.
Zo gezegd zo gedaan, mijn rijschoolhouder in Deurne vond het ook sneu
dat alles zo gelopen was en bood mij aan om samen met de motor op een
aanhanger naar Assen te rijden.
Het gesprek met Rob van MMvG (Motor Mobiliteit voor Gehandicapten) sprak
mij wel aan en begon meteen weer een beetje enthousiast te worden. Hij
zag wel mogelijkheden om de motor verder te verlagen, maar dan moest wel
de zaag erin. Het frame zou door midden gezaagd en voorzien worden van
een nieuwe driehoekconstructie, de accu ertussenuit, een punt van de tank
eraf, de versnellingshendel en rem aan het stuur ingekort, voetversnelling
en voetsteunen verplaatst worden, een kompleet nieuwe polyester kuip met
een verlaagde zit erop en klaar is Kees (eh Rob).
|
Na de aanpassing zou de motor opnieuw gekeurd moeten worden door de RDW, een nieuwe rijtest bij het CBR, een aantal dagen lessen bij VEC Koops wat ook onder de MMvG-paraplu valt, het theorie-examen, en het examen kon afgelegd gaan worden.
Ik heb de gok genomen
en het hele project is in gang gezet. Op de MMvG-site werd het project
Pilot Project Poortenaar genoemd, dit vanwege het feit dat het een vrij
uniek gebeuren betrof en totaal iets nieuws was voor MMvG.
|
Nadat alles goedgekeurd werd heb ik vier dagen fantastisch leerzame lessen gehad van Theo Koops, de instructeur van VEC Koops. Als je laag aan de grond zit moet je nog meer defensief rijden (dus zorgen dat je opvalt in het verkeer). Januari 2002 was het eindelijk dan zover, het examen en het roze papiertje was binnen.
Het jaar erop volgend
was er één om nooit meer te vergeten. Door en samen met
MMvG ben ik in kontakt gekomen met de organisatie van de Motorbeurs in
de Jaarbeurs te Utrecht.
Zij vonden het hele project zo geweldig dat ik de beurs zelfs mocht openen.
Een enorm mediacircus was het gevolg hiervan. Alle plaatselijke kranten,
landelijke dagbladen, tijdschriften, radio en tv werden gehaald.
Dit alles heeft heel wat tijd en energie gekost, maar heeft natuurlijk
ook wel leuke aanbiedingen opgeleverd.
|
Sinds kort zit de
duo-zit achterop en kan Ria (mijn vrouw, tevens klein van stuk) ook van
het motorrijden meegenieten.
Als je me vraagt wat vind je het leukste vanaf het moment dat je de motor
gekocht hebt, dan is het antwoord toch gauw klaar: de MMvG-rit. Dit is
een toerweekend door onder andere de Ardennen, Luxemburg en de Eifel met
z'n talloze bochten. In zo'n weekend rijden we dan een kleine duizend
kilometer met ongeveer dertig personen.
Nu anderhalf jaar na het examen kan ik dan ook over enige rijervaring spreken en het praktijkverhaal beëindigen met mijn eigen opgedane beleving: Zelf kunnen motorrijden is echt verschrikkelijk mooi!!!
|
Namen zal ik niet noemen om geen mensen over te slaan, maar ik wil in ieder geval de MMvG en iedereen die er een steen aan heeft bijgedragen om mij te kunnen laten rijden heel hartelijk dank zeggen voor alle inspanningen die gedaan zijn.
Vele motorgroeten op de weg van,
Leendert en Ria Poortenaar-Trip